Dworek Wittelsbach
-
Zdziwił się, że nikt nie podszedł, nie odpowiedział, drzwi nie otworzył.
-- Czyżby wszyscy opuścili dworek? - rozmyślał.
Dlatego ponownie zapukał... -
Przechodząc przez park, szedłem obok stawu. A na stawie były piękne kwiaty, niczym lilie wodne. Postanowiłem wziąć jedną... tylko gdzie ją położyć...? - mówił sobie w myślach.
Tutaj też musi być jakieś oczko wodne, albo staw. - Dodał, również w myślach. - Poszukam...
-
Pod dworek podjechała kolumna samochodów wybudzając tym zainteresowanie gapiów. Z jednego z samochodów wysiadła Królowa Joanna Izabela, która to zmierzała prosto do drzwi wejściowych
-
Pod Dworkiem zaczęło się robić tłoczno. Ledwie wszedł Pan Tomović, zaraz po nim kolejna osoba dzwoniła do drzwi.
-- Proszę zasiąść wygodnie, Panie Tomović. – poprosiła, po czym pstryknęła palcami na lokaja. – Alfredzie, proszę polać Panom coś mocniejszego i przygotować przekąski. – zażądała, na co służący ukłonił się lekko.
Za chwilę do salonu wjechał drewniany, mobilny barek zdobiony finezyjnymi florystycznymi wzorami. '
-- Czego sobie Panowie życzą? Tradycyjne auterriańskie wino? Mocniejszy dreamlandzki trunek? Egzotyczne alkohole z Samudy? – zapytał lokaj, prezentując różne butelki.
Tymczasem Natalia poszła osobiście pod drzwi wejściowe, by sprawdzić, kto dzwonił. Gdy otworzyła drzwi, nikogo nie zastała. Za to jej oczom ukazała się zmierzająca w tym kierunku kolumna aut. Nie było wątpliwości. To Jej Królewska Mość Joanna Izabela.
„Cóż za dzień!” – pomyślała Natalia i odruchowo zatrzasnęła drzwi i oparła się o nie, zastanawiając się, co robić i z jaką sprawą przyjeżdża Joanna. Czy chodziło o ich niefortunne spotkanie w parku? Czy też chodzi o to samo, z czym przybył wcześniej Andrzej Fryderyk? Odetchnęła trzykrotnie, po czym jednak otworzyła drzwi szeroko, zeszła na środek schodków werandy i oczekiwała z uśmiechem na to, aż korowód zatrzyma się przed dworkiem.
Gdy Królowa wysiadła i podeszła bliżej, Natalia dygnęła według zwyczaju.
-- Wasza Królewska Mość, cóż za zaszczyt! – powiedziała i skierowała ręce w stronę wejścia. – Piękna kreacja. – pochwaliła suknię. – Zapraszam do środka. W salonie spotka Wasza Królewska Mość Ludwika Tomovicia oraz Andrzeja Fryderyka, akurat również zajechali z wizytą.
-
-Dziękuje. Stwierdziłam, że przylecę parę dni wcześniej przed twoim pokazem i od razu cię odwiedzę. Widzę, że faktycznie zebrało się w domu wielu gości. - Joanna Izabela weszła do domu Natalii. Natomiast Lwia Gwardia Królewska została na zewnątrz, dbając o to aby na pewno nic złego nie stało się jego mieszkańcom jednocześnie zachowując ich prywatność.
Gdy stanęła w salonie skinęła głową do Gubernatora Sclavinii, a w stronę swojego ojca powiedziała - O, hej tato. Nie spodziewałam się ciebie, chociaż plotki chodzą, że podobno odwiedziłeś Arcyksiężna, przynajmniej pijany Wojciech tak mówił, coś o waszym ślubie też.
-
— A więc znowu pił…
powiedział do córki— Mam nadzieję, że nie czekały Cię żadne nieprzyjemności. Martwię się o niego. Ostatnio bardzo dużo pije… Martwię się o niego. Myślisz że Natalia… Przekona się?
-
Dzisiejszego ranka Michał obudził się w ogrodzie i spostrzegł grupę ochroniarzy w okolicy dworku. Czyżby ktoś ważny przyjechał do dworku? A może Pani Natalia zamówiła ochronę, żeby więcej osób nie przychodziło..?
Choć to raczej niemożliwe, przecież jest ona miła i gościnna osobą. - skończył rozmyślanie. Idąc z ogrodu, w stronę ulicy spostrzegł w oknach wiele znanych, szanowanych osób a także gospodynię. Jednak kwiat położył już na tafli wody, w oczku wodnym w ogrodzie. Szybkim zatem krokiem udał się do sklepu i zakupił małe prezenty.
Wracając poprawił włosy, mundur i stanął przed drzwiami. Zapukał.
-- Pan do kogo?
-- Do Pani Natalii. - Odrzekł Michał, uśmiechnął się i przekroczył próg.
-- Witam Szanownych Państwa. - To powiedziawszy szedł holem do salonu, gdzie znajdowali się wszyscy goście. A zaraz po wejściu do pokoju, lekko skłoniwszy głowę, podał bukiet białych róż JKM Joannie Izabeli.
Potem z uśmiechem na twarzy wręczył bukiet ulubionych kwiatów Pani Natalii którymi były Eustomy. Michał zdecydował się na kolor fioletowy.
Dodatkowo przyniósł coś na osłodę życia...
W pokoju znajdowali się jeszcze Pan Ludwik Tomović oraz Andrzej Fryderyk. Z oboma Michał przywitał się uściskiem dłoni.
-
Ludwik po przywitaniu się z obecnymi, korzystając z uprzejmości lokaja poprosił o lampkę wina.
Potem długo wpatrywał się za okno podziwiając krajobrazy.
-
-- Ja również poproszę o kieliszek wina. - Powiedział Potocki, po chwili dodając.
Bardzo ładny salon, oraz cały dworek. - tutaj zwrócił swoją twarz ku gospodyni domu i uśmiechnął się. -
Natalia nie słyszała rozmowy pomiędzy Joanną a Andrzejem, ponieważ jej uwagę przykuł Pan Potocki, który również zawitał tego dnia do jej dworku. Gdy wręczył jej eustomy, uśmiechnęła się szczerze i szeroko.
-- Dziękuję, to moje ulubione kwiaty. Skąd Pan wiedział? – zapytała, wąchając ich zapach. – Fiolet oznacza wyjątkowość. Serdecznie dziękuję. – dygnęła i odstawiła bukiet do wazonu na stoliku. Czekoladki natomiast otworzyła i położyła na stoliku kawowym, by można się było nimi częstować.
Służba czekała również na sygnał od Joanny Izabeli, by wziąć od niej kwiaty i je przechować w wodzie.
Ponieważ żaden Pan nie kwapił się do tego zadania, Natalia sama podeszła do barku i zaoferowała.-- Wasza Królewska Mość, czego sobie Pani życzy? Proponowałabym dobre auterrskie wino. Sama też zamierzam skosztować. A potem… Co powiedzieliby Państwo na karty? Może poker? Albo gra w szczerość lub wyzwanie. Skoro jesteśmy w takim gronie, warto byłoby zagrać w coś emocjonującego. – zaproponowała.
-
Karty? Albo gra w szczerość lub wyzwanie? Dobrze. Popieram. Zatem co myślą inni? - odpowiedział Michał zapytując.
-
Spotkanie trwało i w końcu Michał spojrzał na zegarek.
-- O jacie, już taka godzina? Wybaczcie, ale będę musiał udać się do portu w celu odebrania mojego auta, które przypłynęło dziś z Monarchii Austro-Wegierskiej. - To powiedziawszy, wstał z krzesełka, na którym siedział, odłożył kieliszek na tacę znajdującą się na stoliku i poszedł do holu. Założył kapelusz i jeszcze zanim wyszedł, powiedział:
-- Do zobaczenia za godzinę.
Po upływie wspomnianej godziny, a nawet krócej, brama do dworku otworzyła się ponownie i przejechało przez nią nowiutkie Bugatti Type 41 Royale. Niezbyt szybko, ostrożnie, z wyczuciem zaparkował go Michał obok budynku. Wysiadł i jeszcze chwilkę popatrzył na swoje cudo.
-
Natalia stała w swojej sypialni przed lustrem. W rękach trzymała zafoliowaną kreację królowej śniegu, napawając się jej urokiem, zanim zostanie oddana w ręce nowego właściciela. Westchnąwszy zawiesiła wieszak na żyrandolu i usiadła przy toaletce. Przyjrzała się swojemu odbiciu. Białej cerze, ciemnej oprawie oczu i fantazyjnym kolczykom na uszach. Otworzyła pamiętnik i zaczęła pisać piórem:
„Pokaz Mody był przełomowy. Tego dnia uświadomiłam sobie, którędy podąża moja ścieżka…”
Chwyciła czarny czepek zakonny z pufy, przyłożyła do głowy i znów spojrzała w swoje odbicie. Jej oczy mieniły się łzami.
„Nie mnie pisana jest miłość. Muszę odkupić winy młodości. Uczynię to przez wierną służbę w czystości w imię Jej Cesarskiej Mości…”
Skierowała wzrok na szybę okienną, o którą zacinał rzęsisty deszcz.
-- Vanderlei… - powiedziała do siebie na głos, gdy pokój rozświetlił błysk pioruna i zagłuszył grzmot. - Vanderlei… gdybyś tylko chciał…
Zamknęła pamiętnik z hukiem. Czas wyjeżdżać z dworku. Zanim zakon zostanie ukonstytuowany, mam jeszcze czas na wyjazd do Rzeczpospolitej.
-
W Dwórku Wittelsbach czekał na Natalie prezent. Nie wiadomo było kiedy do niego powróci jednak paczuszka z biżuterią oraz bilecik z podpisem JI czekał na powrót gospodyni.
-
Natalia wreszcie zajechała po długiej podróży pod swój dworek. Śnieg pod kołami powozu skrzypiał głośno, nieubity. W środku światła były pogaszone, od dłuższego czasu nikt tu nie bywał. Służba miała wolne do odwołania, a Natalia zapomniała całkowicie o tym, by ją ponownie wezwać. Stangert otworzył jej drzwiczki i pomógł wysiąść, podając dłoń. Skorzystała z jego propozycji i podała mu ukrytą pod welwetową rękawiczką dłoń.
-
Zajmę się powozem za chwilę. Najpierw zawołam po lokaja i służbę. Niech się uwijają. – powiedział stangret.
-
Dziękuję, Alfredzie Boryno. Twoja pomoc jest nieoceniona. – odpowiedziała, uśmiechając się do niego szczerze i z wdziękiem.
Po tych słowach ruszyła schodkami do wejścia. Chuchnęła w dłonie kilka razy. Było naprawdę mroźno tego dnia. Już miała chwycić za klamkę, gdy pod nogami zauważyła ukryte w śniegu zawiniątko. Podniosła je i otrzepała ze śniegu. W środku znalazła zdumiewająco piękny naszyjnik i kolczyki z inskrypcją Jej Cesarskiej Mości. Rozpromieniła się szczerze i przytuliła biżuterię do siebie.
„Jakie to czasy nastały, że to kobiety muszą się obdarowywać?” – pomyślała i otworzyła drzwi do dworku.
W środku panowała cisza i chłód. Musiała trochę poczekać, zanim ktoś napali w piecu. Czas na powrót zadomowić się w swoim dworku. Tylko co z nim zrobić, gdy już dołączy do zakonu?
-
-
Natalia, zainspirowana tym, jak pięknie urządziła pałac Jej Cesarska Mość, czym prędzej wyciągnęła z poddasza zakurzone pudła pełne ozdób świątecznych. Po dłuższym czasie i sporej gimnastyce, udało jej się ozdobić salon w dworku. W tym roku królują kolory bieli i zieleni.
Po tym rozpaliła ogień w kominku, nalała sobie kieliszek dobrego wina i rozłożyła się wygodnie na niedźwiedziej skórze. Popijając rozmyślała o tym wszystkim, co wydarzyło się w tak krótkim czasie od jej powrotu.
Najbardziej żałowała, że musi siedzieć w tymi piękny zimowy wieczór sama. Gdyby nie wczorajsze wydarzenia, być morze leżałaby tu teraz z Alfredem vel Charlemange. Pogłaskała futro wypielęgnowaną dłonią. Musiała jednak przyznać sama przed sobą, że Pan Charlemange jest przemiłym człowiekiem i mogłaby naprawdę poważnie potraktować ich związek, gdyby nie to, że krótko się znali i nie tyle obawiała się prawdy o jego zamiarach, co tego, że to o niego się martwiła. Nie chciałaby, aby przeżył zawód, poznając jej naturę i przeszłość. Nie zamierzał on jednak o nią walczyć, więc… chyba nie było o czym mówić.
Czy mógłby tu zatem leżeć z nią Pan Michał Potocki? Musiała przyznać, że miał dużo odwagi, stylu i gracji. A i nie brakowało mu majętności. Zapewne wbiła mu sztylet w serce swoim zachowaniem. Musiała jednak to uczynić, by nie żałował jeszcze bardziej, gdy dołączyłaby do zakonu.
Co byłoby zatem, gdyby leżał tu z nią Wojciech? Były chyba zawsze wzbudza pewne zainteresowanie. Nie chciała jednak myśleć o nim ani chwili dłużej. Z tego, co było jej wiadomo, siedział teraz u Pani Juliette.
Natalia wypiła kieliszek do końca, zrobiło jej się gorąco, a na policzki wstąpił rumieniec.
„Jeszcze bardziej szkoda, że Pan Vanderlei tak łatwo rzuca słowa i obelgi na wiatr… wpływając na toczące się wydarzenia.” – pomyślała, zastanawiając się, czy nalać sobie jeszcze jednego.
-
Ludwik przejeżdżał koło Auterry, chcąc w drodze na Jarmark pozwiedzać trochę Teutonii.
-Może zajedziemy odwiedzić Natalię do Dworku? - zapytał partnerki, ale miarowy oddech dochodzący z siedzenia pasażera uświadomił Ludwikowi że raczej nie uzyska w tym momencie odpowiedzi. -
Natalia założyła na głowę puszystą, wełnianą czapkę i grube rękawiczki na ręce. Stanęła przed lustrem i obejrzała jeszcze raz swoje odbicie w pięknym kożuszku. Zamrugała oczami kilka razy i uśmiechnęła się do siebie. Właśnie miała wychodzić na umówione spotkanie z Jej Cesarską Mością, ale ten sam strój zamierzała założyć na zbliżający się jarmark. Mogło być zimno w ten zimowy czas, więc musiała zadbać o to, by na dłuższym spacerze nie wyziębiła się. Wprawdzie liczyła na to, że jej osoba towarzysząca ogrzeje ją swoimi gorącymi objęciami. Ale bezpieczny zawsze ubezpieczony. Bo tyle miało dziać się niebawem. Po jarmarku jeszcze wigilia u Alusia. Tyle wydarzeń towarzyskich w jednym czasie.
Ukontentowana pomyślała jeszcze raz o swojej osobie towarzyszącej, gdy skierowała kroki w kozaczkach do drzwi wyjściowych. Zbliżając się do powozu zrobiło jej się gorąco z ekscytacji. Naprawdę przykro by jej było, gdyby została wystawiona do wiatru na Jarmarku. I tak zamierzała dobrze się bawić, nawet, jeśli samej, ale jednak…
Wskoczyła do powozu i wyglądając z okienka zauważyła przejeżdżającego Ludwika Tomovicia. Wychyliła się z okna uradowana tym niecodziennym widokiem w okolicach dworku. Zamachała głośno i krzyknęła:
-- Ludwiku! – zakrzyknęła głośno, aż chmurka gorącego powietrza z jej buzi buchnęła wokoło. – CZEŚĆ! – krzyknęła, machnęła ręką i… ups! Straciła równowagę, nie zdążyła złapać się krawędzi okna i… bum! Wypadła, zanurzając się głową w pobliską, miękką zaspę, z której wystawały tylko dwie, kopiące i szamoczące się nóżki.
-- PANI! – ryknął przerażony stangret Alfred. Czym prędzej pomógł jej wydostać się ze śniegu. Gdy tylko łapiąc ją za biodra wyciągnął ją na powierzchnię, przetoczyli się trochę po śliskim śniegu i usiedli tak, patrząc na siebie. Roześmiali się w głos.
-- Wygląda na to… - mówiła dalej Natalia, próbując nieudolnie wstać z powrotem na nogi. – … że moje starania o wygląd spełzły na niczym. Makijaż się rozpuścił. – zaśmiała się jeszcze raz. Otrzepała pobieżnie ze śniegu i wsiadła z powrotem do powozu. – Jedźmy, Alf!
-
Do dworku na białym osiołku przyjechał nie kto inny, tylko Maciej II, w ręku trzymał gałązkę oliwną, służba rozsypywała przed wierzchowcem drogę z liści palmowych. Nie schodząc z osła, zatrzymał się na eleganckim podjeździe (takim z rondem) i krzyknął pod oknem: "O Natalio! Czy podpiszesz ze mną święty kontrakt zaręczynowy?"
-
Po niedługim, a jakże intensywnym pobycie w Bazylei, bryczka w końcu zajechała przed front dworku. Natalia siedziała w środku pogrążona w myślach. Nawet nie zauważyłaby, że już dojechała na miejsce, gdyby nie to, że Alfred otworzył drzwiczki pojazdu.
-- Pani! Jak wspaniale, że jest Pani z powrotem! – zakrzyknął szczerze ucieszony z jej widoku.
I ona odwzajemniła uśmiech, choć był jeszcze nieobecny. Powrót ze świata myśli zawsze trwał jeszcze chwilę, zanim wracała w pełni do rzeczywistości. Podparta jego ręką wysiadła na zaśnieżony podjazd.
-- Pani Natalio, nie uwierzy Pani, co tu się wyprawiało pod Pani nieobecność. – zaczął Alfred, podążając przed Natalią i otwierając dla niej drzwi wejściowe. – Przybył tu na białym ośle jakiś typiarz z Dreamlandu i zaczął wykrzykiwać jakieś bzdury. Chyba był doszczętnie pijany. – mówił z przejęciem, zdejmując Natalii płaszcz z pleców. – Ale myśmy go przegonili. Psy spuścili i won!
Natalia posłała Alfredowi rozbawione spojrzenie. Uśmiechnęła się nawet szeroko.
-- Kto to był? – zapytała zaciekawiona.
-- Nie mam pojęcia, ale … - zniżył głos i powiedział szeptem. - … przyszedł prosić o rękę Pani, a przecie Pani nie wzięłaby sobie Dreamlandczyka choćby … - szukał dobrego słowa. - …choćby świat na głowie stanął. Bo Pani to przyzwoita kobieta.Natalia znów uśmiechnęła się szeroko.
-- Pani musi sobie wziąć Teutończyka. Jak należy się. Jak tradycja nakazuje.
-- Wojciech był Teutończykiem i co z tego?
-- No, no i co? Zły był? – zapytał Alfred oburzony, bo zawsze lubił swojego dawnego Pana. Razem pijali różne trunki wieczorami.
-- Niby nie. – odparła. – A Nasza Cesarska Mość bierze Baridajczyka.
-- I to DUŻY błąd, Pani Natalio. – znowu zniżył głos. – O nim to nawet i gorsze rzeczy mówią. - pochylił się do ucha Natalii i coś jej wyszeptał, na co ta zaśmiała się już w głos.
