• Moi drodzy.

    Co prawda dyskusja na ten temat już była, niemniej jednak pragnę jasno omówić tę kwestie by nie było potem niedomówień.

    Co do systemu walutowego / pieniężnego Unii mamy w zasadzie trzy opcje.

    I. Zamknięty system walutowy z okresowymi dodrukami w określonej formie, takiej jak na przykład comiesięczne subwencje dla krajów, czy zapomogi dla nowych mieszkańców. W późniejszym etapie rozwoju, gdy wprowadzony będzie już system gospodarczy, pieniądze "dodrukowywane" były by w momencie skupu przez system produktów od mieszkańców.

    System taki ma i zalety, i wady. Zaletą jest niewątpliwie fakt, że jednak liderzy muszą myśleć o budżecie, podejście wydajemy ile chcemy, jak zabraknie to sie dodrukuje, raczej nie miałoby sensu. Inflacja była by minimalizowana. Gospodarka narracyjnie miała by sens, a konkretnie staranie się w niej o pieniądz.

    Za tą opcją hybrydową jestem najbardziej za

    II. Zamknięty system walutowy bez dodruków okresowych (dopuszczalne dodruki w sytuacjach krytycznych), subwencje z kasy unii, której dochodem są wyłącznie jakieś tam podatki, czy w późniejszym etapie po wprowdzeniu systemu gospodarczego, sprzedaż produktów.

    System bardzo hermetyczny, wymagający planowania budżetu, z niemal nieistniejącą inflacją.

    III. Całkowicie otwarty system walutowy. Każdy kraj ma niemal nieograniczoną ilość pieniędzy, wysoki poziom inflacji, który będzie odczuwalny zwłaszcza po wprowadzeniu systemu gospodarczego.

    Czekam szczerze i niecierpliwie na jakąś wartościową dyskusje, a ostatecznie na wspólne podjęcie decyzji w tej kwestii.


  • Myślałem, że już ustaliliśmy, że inflacja w mirkonacjach wynika ze wzrostu płac, a nie ze wzrostu ilości pieniądza w obiegu.


  • wole się upewnić, mieć wszystko w jednym miejscu niż szukać po discordach 😉 stąd ten temat i różne opcje

    Ja prywatnie stoję za opcją I i podejściu hybrydowym

    Aktualnie tak, inflacja polega na wzroście poziomu płac, ale jak bedzie system gospodarczy to może sie to zmienić, więc podejście musi być uniwersalne


  • Chyba opcja hybrydowa wydaje się najlepszą z tych opcji.


  • Chociaż nie znam waszych wizji co do konstrukcji całego systemu gospodarczego , to myślę że najlepszą i chyba jedyną możliwą opcją jest opcja I. Całą zabawa polega na tym, żeby właśnie myśleć o budżecie i gospodarce w warunkach ograniczonych zasobów. Rzeki pieniędzy skończą się prędzej czy później bezwartościowym pieniądzem i w konsekwencji milionami na kontach, których nie da się na nic wydać. Wszyscy chyba już to przerabialiśmy. Cały system należy tak skonstruować aby automatycznie dążył do równowagi.
    Pieniądz nie ma żadnej wartości samej w sobie. Podstawową funkcją pieniądza jest nie gromadzenie pięniędzy, lecz<b>podtrzymywanie możliwości</b> wymiany towarów i usług (nazwijmy to możliwością "sprzedaży" tego co się uda stworzyć uczestnikom). I mam tu na myśli nie tylko systemową produkcję, ale równorzędnie pracę twórczą. Dlatego też nie należy myśleć bezpośrednio o pieniądzu, lecz o podaży pieniądza odpowiedniej żeby podtrzymać zapotrzebowanie na ruch w gospodarce. Jeżeli całym ruchem w gospodarce jest wypłata pensji i zakup kilku drobnych usług(np. herbów) to ilość pieniądza w gospodarce powinna dążyć prawie do zera. Jeśli jest na co wydać pieniądze to ilość pieniądza powinna się zwiększać. I tutaj jest rola dla banku centralnego. I na pewno nie jest nią dodruk kasy na comiesięczne wypłaty . Trzeba opracować zasady wg. których bank będzie regulował ilość pieniędzy w gospodarce w zależności od potrzeb. Jest to kwestia zebrania kilku osób świadomych tego o czym piszę i ustalenia sensownych reguł.
    Inflacja jest tylko papierkiem lakmusowym pokazującym wielkość nierównowagi między pieniądzem w gospodarcem a zapotrzebowaniem na niego. Ale żeby wogóle ją dostrzec i móc cokolwiek na jej podstawie zrobić trzeba mieć jakiś standard jej liczenia. A żeby mieć ten standard, trzeba mieć jakieś stałe transakcje na podstawie któych można ją liczyć, jakieś stałe potrzeby(może wyżywienie, zamieszkanie, itp.) oraz elastyczne mechanizmy dostosowywania cen. Po to żeby inflacja mogła "pracować", zamiast kumulować swą moc w postaci milionów na naszych kontach.
    Jeśli wytwórczość w gospodarce w danym miesiącu wynosi np 1mln, a w następnym tylko 500 tys. to przy działajacej inflacji i tej samej podaży pieniądza (czytaj pensji z budżetu) ceny powinny gwałtownie skoczyć do góry i jednocześnie bank centralny powinien ściągać kasę z rynku żeby doprowadzić do równowagi, co w konsekwencji będzie zmuszało do zmniejszania pensji. I odwrotnie. Najlepiej zobrazuje to anegdota opowiadana chyba wszystkim studentom ekonomii na wykładach: Załóżmy że mamy 100 zł i jedynym towarem na jaki możemy je wydać jest chleb. I jeśli tego chleba jest do kupienia tylko 5 szt. To chleb powinien kosztować 20 zł, jeśli tego chleba będzie do kupienia 10 bochenków to powinien kosztować 10 zł 😉
    Podaż pieniędzy, popyt na pieniądz, kontra realna podaż i popyt na towary systemowe/wytwory pracy + mechanizmy pozwalające na dostosowywanie się cen. Bez jakiegokolwiek z tych filarów cały system tak czy inaczej będzie leżał i ręczne dostosowywanie na dłuższą metę także nic nie da. Skończy się tym samym co w Scholandii, Dreamlandzie czy Sarmacji.
    Trochę pofilozofowałem, ale w dalszym ciągu nie wiem jak widzicie gospodarkę w tej Unii 😛


  • @Andy-Sky ha! odnośnie tej anegdoty to profesor powtarzał ja tak często, że na 5 semestrze na kolokwium kazał ją napisać z pamięci 😄 Ale cieszę się, że jest tutaj chociaż jedna osoba podzielająca moje przekonania 🙂