Dom Mody Auterra kolekcja zima 2020/2021
-
– Dobrze wiesz, że taki ma charakter. Ciesz się, że też chyba jest lekko wypita i nie zdążyła zareagować, bo byśmy wysłuchiwali do rana. – graf zjadł na uspokojenie kilka śledzi – Od jutra masz szlaban na gry video!
-
Ludwik nie chciał wcinać się w rozmowę, dlatego razem z partnerką udał się na taras przewietrzyć się i podziwiać panoramę Auterry, po czym udali się na parkiet.
-
Joanna Izabela poczuła ze coś ja skubie przy nodze, popatrzyła po wszystkich przy stoliku ale mimo rundki bimbru wszyscy trzymali się całkiem niezłe. Niepewnie spojrzała tam gdzie kończył się obrus zielonego stoliczka i zawołała - O kicia! - futrzarscy zwierzaczek ocierał się o jej kostki - Dajcie kotku jeść - zawołała władczym tonem do kelnerów po czym zaczęła się rozglądać za jego właścicielką.
-
-- Czy ktoś tu żyje? - zapytał Michał, który właśnie wybudził się. - W nocy poczułem zmęczenie i sen mnie ogarnął. - patrzył na salę i widział śpiące postacie. - Chyba ominęła mnie jakaś porządna impreza... Muszą mieć tu naprawdę moce to wino, wszak wypiłem tylko dwa kieliszki... - Michał zawiesił głos i zaczął rozmyślać, co ostatniego pamięta z tego bankietu...?
-
Sorcha musiała wcześniej wyjść, w tym wielkim zamieszaniu zostawiła kotka, nie obawiała się o niego, bo jak to mówią- kot chodzi własnymi ścieżkami. Rano jednak postanowiła wrócić po Rademenesa.
To co zastała nie da się opisać w prostych słowach.
Pan Ludwik z przyjaciółką leżeli pod krzakami tui jakby zastygli w trakcie tańca. Cesarzowa Izabela siedziała, a właściwie zwieszała się z otomany jeszcze z kieliszkiem w ręku.
Pan Potocki chwiejnym krokiem snuł się po domostwie, wołając- Czy ktoś tu żyje?
Arcyksiąże wraz z narzeczoną spali w aucie, a Król Dreamlandu leżał na schodach obok ogromnej donicy z hortensją, chrapiąc przy tym tak głośno, że chyba w Eldoradzie słychać.
Nigdzie nie widziała gospodyni...
Zabrała kotka i udała się w drogę powrotną, po drodze do wyjścia minęła jeszcze Pana Heinz-Werner Grünera, który wraz z JKM Andzrejem Fryderykiem próbowali ustalić jaki jest dzień, a raczej pora dnia.
Zamykając bramę za sobą i udając się do Ravenspell, pomyślała...
-Trzeba brać się za robienie mikstury, bo kolejka zapewne będzie długa, oby tylko mi ziół starczyło. -
Impreza trwała w najlepsze. Wyczyny Wojciecha i Alusia sprawiały tylko, że Natalia przewracała oczami. Nie pozostawało jej nic innego, jak to ignorować. Popatrzyła za Panem Tomoviciem, który z urodziwą partnerką udał się na parkiet. Potem rzuciła okiem na Wojciecha. Gdyby tak wykazał się choć odrobiną zainteresowania i na przykład poprosił ją do tańca, być może mogłaby spojrzeć na niego nieco przychylniej. Ale on widocznie woli libacje alkoholowe w towarzystwie młodych dziewczyn.
„Bardzo dobrze, że się rozeszliśmy.” – pomyślała i tęsknym wzrokiem spoglądała w kierunku tańczących.
-
Było już późno po północy. Cześć spała, cześć osób siedziała, część piła...
-- O Pani Natalio... Jak miło Panią widzieć. - uśmiechnął się Michał.
Tyle się działo że nie zatańczyliśmy.. Może nadrobimy to?
Zatańczymy.? - podszedł szarmanckim krokiem i podał rękę. -
Natalia spojrzała na Pana Potockiego. Czego by o nim nie mówić, był bardzo uroczy w jej mniemaniu. Fikuśny wąsik pasował do niego. Do jego eleganckiego munduru, stylowego auta, którym ją tu przywiózł. A przede wszystkim nigdy nie dawał wyprowadzić się z równowagi. Wykazywał się najwyższą klasą, której brakowało wielu osobom, jakie znała. Być może właśnie to było powodem zazdrości innych mężczyzn. Wydawać by im się mogło, że skoro są starsi i być może z wyższym statusem, bo nie koniecznie majętności, to mają prawo do czucia się lepszymi. Jakże świadczy to o niskiej samoocenie.
-- Z miłą chęcią, Panie Michale. – powiedziała i uśmiechnęła się do niego szeroko. – „Gdyby tylko nie był aż tyle młodszy ode mnie.” – dodała do siebie w myślach, idąc z nim za rękę na parkiet. Teraz nie miało to większego znaczenia. Miała ochotę potańczyć i z dużą chęcią akurat z Panem Potockim.
(offtop: wybierze Pan piosenkę? )
-
Michał trzymał partnerkę i tak tańczyli sobie w rytm muzyki.
-
Graf wziął serwetkę i z obrzydzeniem wytarł resztki wymiocin skapujące Królowi Dreamlandu po brodzie – Wiedziałeś, że masz alergie na babski alkohol, a i tak piłeś tę wódkę porzeczkową… – dodał z ostatnim wyrzutem, widząc że teraz to Król Dreamlandu potrzebuje odpoczynku. Towarzystwo przy cesarskim stoliczku na szczęście bawiło się na tyle dobrze, że szybko zapomnieli o ekscesie Króla Dreamlandu, dręcząc w zamian czarnego kota.
Lecąca muzyka zdawała się wskazywać, że DJ pragnie już zakończyć imprezę i posłać gości w krainę Morfeusza, jednak na parkiecie pojawiła się osamotniona para. Książę Potocki (grafowi ciągle myliło się czego to był książę) tańczył z Arcyksiężną. Dość zaskakująca rzecz, gdyż Książę Potocki przez ostatnie kilka godzin spał z uśmiechem dziecka na twarzy, czyżby Sorcha rzuciła na niego jakiś czar? Biorąc pod uwagę, jak zareagował na propozycję napicia się wódki, raczej po prostu ma słabą głowę.
-
-Skoro mnie częstowała to miałem odmówić? - mruknął syn arcyksięcia - To jej wina, że postawiła mnie w niezręcznej sytuacji - dodał niezadowolony
-
-- Świetny bankiet.. - szeptał Michał do uszu organizatorki.
-- Nie mogę już doczekać się nastepnego. - uśmiechnął się, i kontynuował taniec. Trwali tak jeszcze dłuższą chwilę. -
– Tydzień szlabanu na gry video i tak ci dobrze zrobi. – graf spojrzał z wyrzutem na Króla Dreamlandu – Zobacz, twoja matka tutaj, przy naszym stoliku, to jakieś miny robiła, a ten jej narzeczony to nawet na osiemnaście lat nie wygląda. – wskazał na czule objętą i gruchającą sobie do uszu parę.
-
-Jestem królem - zreflektował się syn arcyksięcia - Nie możesz mi niczego zakazywać - spojrzał w kierunku swojej matki - Ale to jest obleśne, żeby kobieta w średnim wieku prowadzała się z małolatem - mruknął nieukontentowany - Przecież on jest młodszy ode mnie! - wypalił po chwili
-
– Niech Natalia robi co chce, jest dorosła. Ale… – graf zamyślił się – …może on tak naprawdę leci na moje pieniądze?
-
Michał posiadający doskonały słuch posłyszał iż Graf mruczy tam coś do syna. Jeśli chodzi o sprawy wywiadu, kontrwywiadu to Michał jest specem. Wyczytał z ruchu warg. Odezwał się zatem.:
-- Proszę pana, może nie wyglądam ale ja również jestem ojcem, dodam że syn mój niedługo się żeni zatem nie zgodzę się co do określenia "małolat".- po czym wrócił do tańca. -
Król Dreamlandu zwrócił się do ojca - Zobaczże tatku! - żachnął się - Nie dość, że małolat, to jeszcze cudze rozmowy podsłuchuje!
-
– W sumie to sram. – odpowiedział Królowi Dreamlandu graf – Pieniądze i tak ktoś buchnie, a dzisiaj zamierzam się dobrze bawić.
-
-- Dotyczące mnie, oraz partnerki która ze mną tańczy. - rzekł Michał do Aleksandra.
-- A i pański majątek nie jest mi potrzebny. Mam swój, nawet kilka.. - powiedział do Grafa. -
-- Panie Michale, proszę to zignorować. – poprosiła Natalia. Wiedziała, co mają na celu działania Wojciecha. Chciał jej po prostu popsuć humor na wszystkie sposoby. – Podejdźmy dalej od nich. – poprosiła i poprowadziła go bliżej zespołu.
