Tematy utworzone przez Teutoński Lew

Anna się skrzywiła na myśl, że jej pomoc została przypisana do bycia służką tego palanta. Cholerny patriarchalizm.

No cóż. Teraz chciała tylko porządnie zjeść. Liczyła że Loretta stosownie wypyta wodza.

"Można dostać fisia od tych pałaców..." - pomyślała Natalia, zasiadając w swoim krześle w Głównej Siedzibie Loży Rycerskiej.

"Wypadałoby nosić tę zbroję, którą otrzymałam" - komentowała w myślach - "Ale uwiera mnie w bok. Ciekawe, czy będą dziś interesanci lub doradcy, czy też będe musiała spędzić dzień nad księgami i mapami taktycznymi..."

@IHS

Colonel podszedł do witrynki typowym dla siebie twardym krokiem. Przykucnął przy niej i przyjrzał się śladowi. Nie było po nim widać ani odrobiny zażenowania tym, że został złapany przez pokojówkę. Raczej cieszył się z obrotu spraw, a tak naprawdę to myślał sobie: „Mam wyjebane”.

-- To nie była strzelba, bo szyba by sie rozbiła do cna. – stwierdził fachowo. – Ani nie karabin. Inaczej byłby więcej niż jeden ślad. To pistolet. Jakiś kolt albo coś. Ale zaraz się przekonamy... – powiedział, po czym przeszedł po witrynce swoimi buciorami tak, że szyba popekała do reszty, a sam mebel zatrzeszczał. Podeszedł do ściany, gdzie również widac było pewne wgłębienie. A potem przykucnął przy podłodze. – Jest i zguba. – powiedział, podnosząc nabój do góry. Był wyjątkowy w swoim rodzaju, pozłacany z napisem w języku teutońskim: „Żegnaj, przyjacielu”. Colonel podszedł do Phoebusa i pokazał mu znalezisko, trzymając je między palcem wskazującym a kciukiem. – To jest z jakiejś gejowskiej broni kolekcjonerskiej. Takiego małego pistolecika, jak mają niektórzy. – powiedział, przykładając dłoń w miejsce poniżej pasa, gdzie ukrywały się jego klejnoty, wyciągając palec wskazujący i kciuk, poruszył biodrami do przodu robiąc odgłos: „Pow!”.

Alfred tymczasem zająknął się. Widać było, że nie był skłonny przekazywać plotki na temat swojej Pani. Podrapał się po głowie i zaczął wymijająco:

-- Pani to atrakcyjna kobieta. Wiadomo, że kręciło się wokół niej różnych takich kilku. Ale wie Pan, ani ja ani Alinka nie wtrącamy się w sprawy Pani Arlety.

Wkrótce w drzwiach stanęła Alina, którą Alfred wcześniej zawołał. Była wyraźnie przestraszona i co chwilę spoglądała na Colonela.

-- W czym mogę pomóc?

Colonel natomiast złapał Phoebusa za ramię i odciągnął na chwilę na bok. Potem zaczął szeptać mu na ucho tak głośno, że wszyscy wokół i tak słyszeli. Jego oddech nie należał do przyjemnych zapachów.

-- Słuchaj, nie myśl sobie, że będziesz tu wszystko robił sam. Idę z wami na przesłuchanie. Jasne?

Offtop: Jeśli chcesz, żeby Alfred powiedział coś więcej, to musisz go jakoś przekonać. Podobnie, jeśli chcesz pozbyć się Colonela. Odpis do 14.05. do końca dnia.

-Myślę, że nasz plemienny kolega może jechać z Anną zmieszczą się na tym motorze. Jedźmy już bo za dużo czasu straciliśmy.
Loretta spojrzala na Anne i zaczeła się pakować do samochodu.

Arleta von Baumhoff. Burmistrz miasta Andburg. Obecny status: Porwana.

Loretta wyjęła 10 koron i podała je kobiecie. Nie za bardzo wiedząc co dalej robić postanowiła przejść się po okolicy i zobaczyć jak żyją koczownicy. Wiedziała, że budzi niezdrowe zainteresowanie pewnych osób, jednak zawsze miała w zasięgu dłoni swój sztylet wiec nie bała się o swoje bezpieczeństwo.

Pożegnała się wiec na chwilę z kobietą i powiedzła
-Będę przed zmrokiem - chociaż nie wierzyła, że kobieta zrozumie cokolwiek jej słów.

Anna lekko się uśmiechnęła. Wciąż naiwna, ale nie aż taka głupia. To może być całkiem ciekawe.

Odeszła od baru i wróciła na ulice szukając noclegu, nie wypijając ani kropli zamówionego napoju.

Powój żółty. Roślina ze słodkimi owocami. Na jej bazie ludzie wędrowni tworzą całkiem niezłe napoje, nawet o własnościach leczniczych. Roślina daje im charakterystyczny, zielony kolor. Jednakże dla przyjezdnych posmakowanie tych przyjemności zazwyczaj kończy się przynajmniej bólem brzucha.

Wzruszyła ramiona i poszła szukać odpowiedniego miejsca na nocleg.

– O ja pierdolę.
To były pierwsze słowa Anny, gdy tylko wyszła z samolotu i rozejrzała się w koło.

Pamiętała jak dziś moment gdy otrzymała list. Jako że poczta nie donosi do samotnych chatek w górach, podała adres skrytki pocztowej w pobliskim Lolandburgu.

Gdy zobaczyła kopertę, wiedziała, że to musi być to. Szybko schowała list do torebki i pospiesznie udała się do domu, gdzie otworzyła list.

Nie potrafiła ukryć radości . Jednakże szybko uśmiech zniknął a na twarzy pojawił się grymas niezadowolenia, a jej twarz stała się jakby bardziej czerwona.
– Pan przez Pani? Pan przez Pani kurwa? Co do chuja, to jakaś ulotka reklamowa, czy list kurwa do mnie! Ja pierdolę Andburg. Co za zadupie.

Anna zdecydowanie łatwo się denerwowała.

Złość szybko jednak minęła. Loża jest potężna. Jako osoba, która ledwie uciekła od spalenia żywcem, osoba o której negatywne legendy krążą po świecie potrzebowała właśnie czegoś takiego. Ochrony Loży. I dobrze wie, że jeśli dobrze wykona tajemnicze zadanie, z pewnością ją otrzyma. Szybko sprawdziła loty. Chociaż jest ich organizowanych niewiele – miała szczęście. Lolandburg–Andburg. Dzień przed żądanym terminem. Gdy tylko nadszedł żądany dzień spakowała najważniejsze rzeczy i opuściła swoją samotną chatkę.

I tak zaczęła się jej kolejna podróż.

@Joanna-Izabela i @Andrzej-Fryderyk dalszy wątek tutaj: https://forum.uniapanstw.pl/topic/355/droga-na-lolandburg-gra-fabularna

Zebrani wsiedli do limuzyn i ruszyli w drogę do Pałacu.